"Geometriyi İnkar Eden" şiiri, matematiksel ve geometrik kavramları duygu dünyasının karmaşasını, aşkın imkansızlığını ve çaresizliğini anlatmak için son derece yaratıcı bir dille kullanan özgün bir eser.

Geometri mantığı, kesinliği ve düzeni temsil eder. Şair, sevdiğinin çizgilerini "geometriyi inkar eden" şeklinde tanımlayarak onun kuralsızlığını, mantıkla açıklanamazlığını ve düzeni yıkan yapısını vurgular. Üçgenleri ağlatan ve çemberleri ikiye ayıran bu yapı, klasik aşk kalıplarının ötesinde bir yıkıcılığa sahiptir.

​Zaman ve Mantık Karşısında Çaresizlik:
"Ben dik açılı bir yalnızlıkla sana taparken / Saatleri kurmak boşuna, zaman şizofren" dizelerinde; şairin sarsılmaz, net (dik açılı) yalnızlığı ile zamanın göreceli ve tutarsız yapısı karşı karşıya getirilir.

Aşkın matematiği burada çıkmaza girer:
​Köksüzlük: Kök dışına çıkamayan irrasyonel sevda, bir türlü özgürleşemeyen veya tamsayıya/düzenli bir forma kavuşamayan duyguları simgeler.

​Sıfıra yaklaşıyorum sen benden uzaklaştıkça" dizesinde limit kavramı üzerinden sevilen uzaklaştıkça şairin yok oluşa sürüklendiği anlatılır.
​Tanımsızlık: "Sıfıra bölünen bir sayı gibiyim şu günlerde / Tanımsız, anlamsız..." ifadesi, matematikteki bir sayının sıfıra bölümünün tanımsız olması gibi, şairin varlığının da sevdiğinin yokluğunda anlamsızlaştığını gösterir.
​
Son kıtada yer alan "Aynı düzlemde, sonsuza dek sessiz ve yan yana" ifadesi, geometride asla kesişmeyen paralel doğruları çağrıştırır. Şair ve sevdiği aynı düzlemde (aynı hayatta/dünyada) bulunsalar da sonsuza kadar birbirlerine dokunamadan, kesişemeden yan yana ilerlemeye mahkumdur.

​
​Şiir, somut ve soğuk görünen matematik terimlerini (logaritma, irrasyonel, asal sayı, çarpan, limit, sıfıra bölünme) soyut ve sıcak duygu durumlarıyla birleştirerek derin bir entelektüel derinlik kazanmıştır. Şair, aşkın hissettirdiği kafa karışıklığı ve çaresizliği soyut matematik soyutlamalarıyla görünür kılmıştır.
TEBRİKLER