Sen farkında değilsin belki.
Senin gözlerinden bakınca sevdim her şeyi.
İlk kez kendimi sevdim.
(Ki en önemlisiydi bence.)
Huysuzluğumun saçlarını ördüm.
İnadımın keçilerini kırlara saldım.
Meğer kendime ne kadar zormuşum.
Gülmek çok yakışıyormuş bana.
Yıllarca boşuna asmışım suratımı.
Bana en güzel hâllerimi,sen gösterdin.

Biliyor musun?
Renklerin bile huyu değişti.
Siyahlarımın üzerine güneş doğdu.
Beyazlarım nazlanmayı bıraktı.
Tırnaklarımda gelincikler açtı.
(Ki ben kırmızıyı sevmem, bilirsin.)
Kırmızı da en az mor kadar güzelmiş.
Meğer renkler de insan seçermiş.
Tek başımayken dünya soluk bir yermiş.
Biraz sen katmam gerekmiş hayata.
Sen farkında değilsin belki.
Ben dünyanın en çok sana değmiş,
sen hâlini sevdim.

Oldum olası beklemeyi sevmedim.
Tabiatıma aykırı bir kere.
Hep yetişmeye çalışırım bir yerlere.
Acelesizliği bir türlü öğrenemedim.
Sen “beş dakika” dediğinde
geçmeyen saatleri sevdim.
(Ki sen, beklenmeye her çağda değersin.)
Öyle sevdim ki senli saatleri,
hep iki kişilik bekledim.
Birlikte izleriz diye
sevdiğim dizinin yeni bölümüne hiç bakmadım.
Sen iyileşmeden
o çok gitmek istediğim konsere bilet almadım.
Sen farkında değildin belki.
Benim beklemeyi sevdiğim,tek insandın.

Sözünü hep çabuk bitiren biriydim.
Kimseye uzun uzun anlatamazdım kendimi.
İki cümleden sonrası yorardı beni.
Dilimin düğmeleri seninle çözüldü.
Günü yaşamaktan çok,
sana anlatma telaşımda sevdim konuşmayı.
Yolda gördüğüm kediyi,
sıcağıyla bunaltan temmuz günlerini,
durup dururken aklıma düşen saçma bir fikri…
Her şey sana söylenmeliydi,
ille de sana.
Meğer kelimelerin de bir evi varmış.
Dinleyen sen olunca,konuşmak da güzelmiş.
Sen farkında değilsin belki.
Sesimin yalnızca sana varan hâlini sevdim.

Seninle aynı dünyada yaşamak,ne güzel.
Gülüşünden sızan sabahları görmek.
“Eve varınca haber ver.”diyen
sesini duymak.
Senin sevdiğin şiirlerin içinde
yer bulmak.
(Ki benim şiirlerimde mutluluk olmaz.)
Düşünsene;
sen beni bulmasaydın
hayatın yüzüme gülen yanını hiç tanımayacaktım.
Şimdi güneş her sabah alnımdan öpüyor beni.
Ama sen dur!
Öpme beni!
Uyanmak istemiyorum.
Dilinde büyüyen ayrılığı yut lütfen.
Acısını,
bir yüzyıl kadar
tatmak istemiyorum.

...

(/Bir yolu olmalı sevgilim.
Benimle kalmanın bir yolu olmalı.
Böyle şiir olmaz.
Bu şiire,böyle son yazılmaz./)