Sana gelmek, suyu kanla yıkamak gibi
Mavi, intihar ediyor kendi kıyısında
Seni seviyorum desem kan kusacak zaman
Kirpiklerinin değmediği sabahlara


Ellerini tutmak, ateşi avuçlamaktan serin
Eriyeceğini bile bile, terleyerek ve üşüyerek
Kendi kıyametimi kendi ellerimle çekerek
Terliyorum, üşüyorum seni


Sen bir eylül sabahı kadar imkansızsın
Ağaçlar köklerini söküyor topraktan,
Sana koşmak, sana varamamak için
Yürüdükçe kanıyor gölgemdeki ayak izin


Yerçekimi inkar ediyor beni sen yoksan eğer
Gökyüzüne düşüyorum her sabah uyanınca
Ellerini tutsam, dünya ekseninden kayacak
Seni sevmek, yerçekimini benden ediyor


Senin aşkın kursağımda,
uzaklığın en acımasız coğrafyası
Tuzu eksik, ateşi sönmüş bir sofranın ortasında,
Açlıktan değil, sensizlikten ölüyorum yavaşça


Sen bir istisnasın, gramerini yitirmiş ölü bir dilin;
En acımasız, en devrik ve en faili meçhul yüklemi...


Sana gelmek, suyu kanla yıkamak gibi,
Mavi, intihar ediyor kendi kıyısında
Seni seviyorum desem kan kusacak zaman
Kapanır kendi üstüne, ömrümün intiharı