merhaba...
ne zamandır yazmak geçiyor içimden.
ama nereye, nasıl, hangi kelimeyle başlanır, bilemiyor insan.
yine de, başladım işte.

beni hatırlıyor musun bilmem
ben senin beni unuttuğuna hiç düşünmedim
şimdi sustuğuna inanıyorum.
çünkü bazı sessizlikler
bağırmaktan çok daha gürültülü.

yağmur başlayınca mesela,

içini titretir gibi bir esinti dolaşır odada.
benim sesime benzeyen bir sessizlik...
oturur karşı köşeye.
bir şey demez.
sadece bakar.

sofranda artık bir tabak eksik.
ama yokluk, tabakla ölçülmez.
bir şey eksikse, insanın içinde eksiktir.
ve sen bunu iyi bilirsin.

bir film izlerken ağladığında,
ellerini dizlerinde kenetlediğin o anda
ikimiz de aynı yerdeyiz aslında—
ama sen tek başınasın,
ve ben yok sayılıyorum.

biliyorum, zaman geçti.
belki artık bir başkasıyla paylaşıyorsun günlerini.
ama bazı insanlar unutulmaz.
yeri doldurulmaz, sadece yer değiştirilir.
senin için öyle miyim, bilmiyorum.
ama ben senin içindeki yerimi hâlâ hissediyorum.

yalnızca şunu söylemek istiyorum

sürekli değil...
her zaman değil...
sadece bazen…

beni hatırla.

bir nefesin içinde,
bir şarkının ortasında,
bir gecenin tam sessizliğinde...

sadece bazen.
o bile yeter bana.
*
Mehmet Demir
23720