6
Yorum
14
Beğeni
0,0
Puan
226
Okunma

ve sen...
sen ey nemrud’un torunu...
artık yalnız değilsin.
senin o gölgen,
çağlar boyunca
hep başka yüzlerle yürüdü.
bir gün firavun oldun,
bir gün hükümdar,
başka bir günse işgalci.
kimi zaman
bir üniformanın içine saklandın.
kimi zamansa
gidip bir kürsüye sığındın.
kimi zamansa
boş bir kalabalığın alkışına.
ama değişmeyen
tek şey hep aynı karanlıktı.
ey göçsüz...
ey şimdilerde sesi alınmış şehir...
unutma ki,
sen,
yalnız bugünün değil,
bütün çağların
yetim bırakılmış çocuğusun.
ve ben...
sana değil,
sana bunu reva görenlere,
onları alkışlayanlara,
sessiz kalanlara,
ve gerçeği bildiği halde
başını öte yana çevirenlere
ağlıyorum.
çünkü
zulüm,
yalnız zalimle büyümez.
ona susanlarla da
büyür.
ve her çağ,
kendi nemrudunu
kendi sessizliğinden doğurur.
*
Mehmet Demir
24724
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.