Ben gülmeyi daha ana kucağındayken unuttum azizim!
Surlarından yalnızlık, kaldırımlarından çile sızan,
Zemherinin en keskin ayazında umutları donmuş o hüzünlü diyar...
Gözlerimde rehin kalmış masum bir çocuklukla bıraktım gençliğimi.
Yılların omuzuma bıraktığı bu hamal yüküyle,
Her gün biraz daha eziliyor, her gece dertler içinde boğularak ölüyorum.

Gülmek benim neyime, sen herif?
Hangi ağır günahın bedeliydi bu ömrü cehennem ateşine çeviren?
Daha çıplak ayaklarla koştururken o tozlu topraklı yollarda,
Felek ilk ve en ağır sillesini tam anlımdan vurdu benim.
Bir lokma ekmeğe muhtaç bırakıldı neşem,
Hayatın o demirden çarkları arasında ezildikçe ezildi bitap düşen bedenim.

Sonra yaren bildiğim, yoluna ömrümü serdiğim o kadifemsi sevdalık...
Tek bir kelime etmeden arkasını dönüp gittiği o kıyamet günü,
Gözlerinin ta en derinindeki uçuruma baktım susarak;
Sanki bir idam fermanını kendi elleriyle yüzüme okur gibiydi.
Oysa ben onun bir gülüşüne bütün dünyayı yakmaya hazırdım,
O ise beni bu dipsiz kuyularda, dertlerin en büyüğüyle yalnız bıraktı.
Hayat bir kez olsun yüzüme gülmedi, hep sırtımdan vurdu bu garip kulunu.

Sonra "kardeşim, dostum, can yoldaşım" dediklerim çıktı sahneye;
Sırtımı tereddütsüz dayadığım o ulu dağlar birer birer devrildi üzerime.
Aynı sofrada ekmek böldüğüm, yaramı merhemle sardığını sanıp kandığım her el,
Meğer arkamda bir başka hançerin paslı bileyicisiymiş.
Çile tarlasında dert biçti ellerim,
Dost dediğim ellerin kurşunuyla delik deşik oldu sol yanım.

Kazsın felek mezarımı, derin kazsın!
Amed’in dumanlı surları gibi çöksün üstüme yalnızlık.
Üstüme kimsesizlik toprağı örtsünler garipçe,
Tek bir kişi bile durup ağlamasın arkamdan.
Çektiğim bu dertlerin, bu koca çilenin hesabı mahşere kalmasın,
Bu yorgun can, bu amansız sancıyla göçüp gitsin bu yalan dünyadan...
Hayatın ezdiği, gün yüzü göstermediği bir mazlum olarak kapatalım bu defteri.

Gülmek kim, ben kimim azizim...
Bizim payımıza düşen,
Sadece çileyle, dertle yoğrulup, bir kez bile gülmeden,
Şerefiyle ölmektir bu kahpe dünyada...