Sen vurdun da ben ölmedim mi sanırsın?
Her gidişinde bin defa toprağa düşmedim mi?
Bir insan, sevdiğinin sessizliğinde
Kendi mezarını her gece kazmaz mı?
Vur...
Yüreğimin tam ortasından vur.
Öyle bir vur ki,
Adını anınca titremesin artık dudaklarım.
Öyle bir vur ki,
Hatıran bile yabancı olsun bana.
Çünkü insanı öldüren kurşun değil,
Umudun yavaş yavaş tükenişidir.
Bir ömür bekleyip de gelmeyeni beklemek,
En ağır mahkûmiyetidir kalbin.
Vur ki içimdeki sevdan dağılsın,
Anılar rüzgâra savrulsun.
Gözlerimde büyüttüğüm hayalin,
Bir sonbahar yaprağı gibi kurusun.
Sevgi bazen cennet olur insana,
Bazen de kendi elleriyle kurduğu zindan.
Ne kadar kaçarsan kaç,
Vicdanın seni yine sevdiğin yere götürür.
Ben seni değil,
Sende kurduğum hayalleri sevdim meğer.
İnsan bazen bir kişiyi değil,
Onunla kurduğu geleceği özlermiş.
Vur...
Sen vurdun da ben ölmedim mi sanırsın?
Her gidişinde bin defa toprağa düşmedim mi?
Bir insan, sevdiğinin sessizliğinde
Kendi mezarını her gece kazmaz mı?
Vur...

Yüreğimin tam ortasından vur.
Öyle bir vur ki,
Adını anınca titremesin artık dudaklarım.
Öyle bir vur ki,
Hatıran bile yabancı olsun bana.
Çünkü insanı öldüren kurşun değil,
Umudun yavaş yavaş tükenişidir.
Bir ömür bekleyip de gelmeyeni beklemek,

En ağır mahkûmiyetidir
Yüreğimin ortasından vur.
Kırılmamış tek umut kalmasın.
Çünkü yarım kalan umut,
Tam biten acıdan daha çok yakar insanı.
Bir çınar gibiydim, köklerim derindeydi,
Sevdan geldi, dallarımı ayaza verdi.
Şimdi her mevsim içimde kıştır,
Ne bahar gelir ne de çiçek açar kaderim.
Düşündüm de...
Hayatta en büyük kayıp,
Bir insanı kaybetmek değilmiş.
Kendi gülüşünü, kendi huzurunu,
Kendi benliğini kaybetmekmiş.
Vur ki seni unutayım.
Vur ki adını dualarımdan sileyim.
Vur ki geceler bana seni anlatmasın,
Sabahlar yüzünü getirmesin gözlerime.
Çünkü bazı sevgiler yaşatmaz,
Sessizce tüketir insanı.
Ateş dışarıdan yakmaz her zaman...

Bazen acı insanın içinde büyür.
Ne kadar sustuysam,
O kadar çoğaldı acım.
Ne kadar affettiysem,
O kadar eksildim kendimden.
Ey gönül...
Her geleni ömür sanma.
Her seviyorum diyeni kader belleme.
Çünkü söz kolaydır,
Zor olan ömür boyu aynı yürekte kalabilmektir.
Şimdi son kez sesleniyorum sana...

Vur yüreğimin ortasından vur.
Öyle bir vur ki seni unutayım.
İçimde taşıdığım o sevgiyi toprağa gömeyim.
Hatıran zamana karışsın,
Adın rüzgârın uğultusunda kaybolsun.
Ve ben yeniden öğreneyim yaşamayı...
Çünkü insan, en derin yarasından sonra bile
Ayağa kalkabiliyorsa,
Asıl zafer unutmakta değil,
Acıya rağmen yürümeyi bilmektedir.
Bırak bu şiir son sözüm olsun:
Ne kin taşıyacağım ardınca,
Ne de yeniden kapını çalacağım.
Sen kendi yolunda kaybol,
Ben de acımdan kendime yeni bir yol yapayım.

Çünkü her yaranın bir izi kalır,
Ama hiçbir iz, sonsuza kadar kanamaz.
Ve gün gelir,
Yüreğin en sessiz yerinde bile
Umut yeniden filiz verir.
AYGÜL ZADE ✍️