Çare nedir?
Sessizlik cevap verdi bana,
Çünkü en derin soruların cevabı,
Önce insanın kendi içinde yankılanır.
Kimi zaman kader dedim, sustum,
Kimi zaman sabır dedim, bekledim.
Kimi zaman da aynaya bakıp,
Ne yapmam lazım? diye..
Kendime bin kez sordum.
Çare kaçmak değilmiş meğer,
Düşe kalka yürümeyi öğrenmekmiş.
Her kapı kapanınca
Gökyüzüne küsmemekmiş..
Belki de başka bir kapının
Sessizce açılmasını beklemekmiş.
İnsan bazen kendi yarasına
Kendi eliyle tuz basar.
Sonra da Neden yanıyor? diye
Hayata sitem eder.
Oysa acı,
İnsanı yıkan değil...
Doğru okunursa olgunlaştıran bir öğretmendir.
Bir tohum düşün...
Karanlığın içinde kalmadan
Filiz verebilir mi?
Toprağın yükünü taşımadan
Güneşi görebilir mi?
İşte insan da böyledir...
En karanlık geceler,
En güçlü sabahların habercisidir.
Çare bazen affetmektedir,
Ama unutmak değildir.
Çare bazen susmaktadır,
Ama boyun eğmek değildir.
Çare bazen gitmektedir,
Ama vazgeçmek değildir.
Çare bazen yeniden başlamaktadır,
Çünkü hayat, ikinci baharını
Cesur yüreklere armağan eder.
Kendime yine sordum...
Nasıl çözebilirim?
Rüzgâr dedi ki..
Geçmeyen fırtına yoktur.
Deniz dedi ki..
Dalgalar kayaları bile sabırla aşındırır.
Dağ dedi ki...
Zirveye çıkanlar, en çok yorulanlardır.
Anladım ki....
İnsan bazen cevabı dışarıda ararken,
Kendi yüreğinin kapısını çalmayı unutur.
Oysa umut,
En çok kırılan kalpte filizlenir.
İnanç,
En çok yorulan dizlerde doğrulur.
Ve cesaret,
En çok korkan yürekte büyür.
Hayat, bize sürekli şunu fısıldar.....
Düştün diye bitmedi yol..
Kalkmayı unutursan biter.
Öyleyse bugün de kendime diyorum ki..
Ne kadar yorulsam da yürümeye devam edeceğim.
Ne kadar incinsem de insanlığımdan vazgeçmeyeceğim.
Ne kadar yalnız kalsam da umudu elimden bırakmayacağım.
Çünkü çare.
Başkalarının değiştirmesini beklemek değil,
Önce kendi yüreğinde bir ışık yakabilmektir.
Ve son sözüm şudur...
Çare bazen tek bir kelimedir: Sabır.
Bazen tek bir adım: Cesaret.
Bazen tek bir dua
Umut.
Ama en büyük çare, insanın kendine inanmayı hiçbir zaman bırakmamasıdır
Aygül ZADE ✍️