Hakk yolundan başka yöne gidemem,
Yağlı kurşun ile vursalar bile.
Mazlum ezilirken "Bana ne!" demem,
İdam fermanımı verseler bile.

Hakikat yolunda dilsiz olamam,
Cihat meydanından geri kalamam.
Nadanın yanında huzur bulamam,
Önüme dünyayı serseler bile.

Kibrin rüzgârıyla göğe uçamam,
Nefsi arzulara dükkân açamam.
Kulluk sınavımdır, asla kaçamam,
Arkamdan konuşup yerseler bile.

Siyah beyaz diye insan seçemem,
Haksızlığa sükût edip geçemem.
Adalet üstüne kefen biçemem,
Taş atıp başımı yarsalar bile.

Dikenli taşlıdır hayat yolları,
Uzanır üstüne kudret dalları.
Uyarmak vazifem asi kulları,
Beni düşman gibi görseler bile.

Kalbi pak olanlar özünden belli,
Erenler, âşıklar sözünden belli.
Âşığın yangını yüzünden belli,
Söylemez derdini sorsalar bile.

Olmazsa olmazım vatan ve bayrak,
Onun gölgesinden kalamam ırak.
Üzeri meskenim, altı son durak,
Eskimiş bir çula sarsalar bile.

Nûrfânî’yim, Hakk’tan özge derdim yok,
Dünya gurbetinde yerim, yurdum yok.
Yâr adından başka sözüm, virdim yok,
Dilime ağular sürseler bile.

Nuriye Akyol
17/7/2026