1
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
42
Okunma
Umman ve Sükût
Ummandan göklere çekildi gece,
Gece sır, gece hû, gece tek hece...
Süzüldü ummandan toprağa anâsır,
Alevdir her cihet, çözülmez vasıl.
Yazamam, yayamam, yanıp varamam,
Ummandan ummana bahr-i nûramam...
Nûr saçan pîr durur umman içinde,
Gönül bir bî-çare, efkâr içinde.
Menzil ırak düşmüş, erip eriyemem,
Sırrı fâş eyleyip öte yürüyemem.
Dilime dolansa bir çift kelamım,
Yok mudur hatibi, kime selamım?
Gayri söz söylemem, söze meylim yok,
Sükûttan özge bir kâfî liman yok.
Muhabbet içinde kelam bulamam
Umman olamam ben, umman bulamam,
Muhatapsız mecaza kelam kılamam...
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz