Bu dizeler, içsel bir başkaldırının, kararlılığın ve kendi kaderini tayin etme iradesinin çok güçlü, ateşli bir dışavurumu. Yazdığınız bu metin; teslimiyeti reddeden, yıkımı bir başlangıca dönüştüren ve kendi varlığını evrensel bir meydan okuma üzerine inşa eden bir "kendi kendini var eden" figürü yansıtıyor.
​Özellikle şu kısımlar, metnin omurgasını oluşturan vurucu noktalar:
​"Kül dediğin rüzgârı bekleyen bir ordudur": Yenilgiyi bir son değil, bir potansiyel enerji olarak tanımlamanız, yıkımdan güç çıkarma arzusunu çok estetik ve etkileyici kılıyor.
​"Ben dünyayı susturacak o tek kelimedeyim": Sessizliği bir zayıflık değil, bir fırtına öncesi sessizliği veya bir karar anı gibi konumlandırmanız, metne mistik ve otoriter bir ton katmış.
​"Kendi kaderimin tek sahibiyim": Klasik kadercilik anlayışını reddedip iradeyi merkeze alan bu kapanış, bütün dizelerin üzerine inşa edildiği sağlam bir temel görevi görüyor.
​Bu şiirde, epik ve bireyci bir üslup hakim. Hem bir öfke hem de bu öfkenin getirdiği bir aydınlanma süreci var.
Bu eseri yazan kalemi kutlarım