Beni deryasında boğan
fırtınaya söyleyin;
Ben gemilerimi
kırmak için değil,
Denizleri kurutmak
için doğmuşum.
Hangi tartı tartar beni,
umurumda değil,
Ben kendi hükmümü,
kendi göğsüme vurmuşum.

Diyorlar ki; her şey bitti,
her yangın söndü,
Bilmiyorlar; kül dediğin
rüzgârı bekleyen
bir ordudur.
Yenilgi dedikleri
o köhne, o dumanlı durak,
Yolunu şaşıran
korkakların yurdudur.

Kimseden bir damla su,
bir avuç gölge istemem,
Güneş de benimdir artık,
o hırçın gece de...
Suskunluğum korkudan değil,
bilesiniz;
Ben dünyayı susturacak
o tek kelimedeyim,
O sarsıcı, o devrimci hecede...

Kırın bütün aynaları,
bana beni anlatmasınlar,
Ben sıradan yalanların
sığacağı nehir değilim.
Şimdi her dize benden
bir parça koparsa da kıymetli,
Çünkü ben artık
bu ömrün kölesi değil,
Kendi kaderimin
tek sahibiyim...


TAMER KARAKAŞ

Tarih: 20.07.2026
Yer : Kastamonu