Bilinmez bir girdabın eşiğinde durup,
Sarsıldı temiz ruhum haksız bir ithamla.
Bir kadim selamın gölgesine sığınıp,
Yandım haksız yere açılan bu dramla.

Keskin dillerden dökülen o ağır sözler,
Saf niyetimi kirli bir aynada eritti.
Uzak durduğum o çirkin, hoyrat hevesler,
Asil sessizliğimi hırsızlıkla kirletti

Vakarım sabrın en mukaddes kalesidir,
Söz oyunlarıyla bükülmez bu asil bilek.
Arkamdan vurulan hançer cahil sesidir,
Hakikat aynasında pürpaktır bu yürek.

Sükûtum acziyetten değil, bir vakardır,
Asalet, gürültüde susmayı bilmektir.
Varsın fırtına kopsun, sonu kıyamettir,
Benim ölçüm, çamur atan eli silmektir.

Leke kabul etmez bu helal mısralarım,
Vicdanım şahittir çekilen bu çileye.
Tek başıma da kalsam, hakkı ararım,
Asla geçit vermem ruhumda hileye.

Kaldırdım yükümü hırslı pazarlardan,
Şimdi sayfam beyaz, ufkum daima ak.
Uzak durup o kırıcı, kem nazarlardan,
Kendi derinliğime çekildim susarak.

Tamer KARAKAŞ
KASTAMONU
18.07.2026