AYRILIK DEDİĞİN

Mazarlıkta açan çiçek kadar yalnızım
Ne gelenim var ne gidenim, ne soranım
Toprak bile bağrına basmazken bu halimi
Ben kendi içimde sessizce çürüyenim

Gözyaşı değil dökülen, bir ömrün enkazı
Kalbim paramparça, her parça ayrı sızı
Hani sözler gelir boğazına kilitlenir ya
İşte ben o düğümde boğulan yazıyım

Hani yutkunamazsın, canın yanar derinden
Bir “gitme” kopar içinden ama çıkmaz dilinden
Azrail gelse bile dersin biraz daha bekle
Ben senden kopamadım hâlâ

Yağmurlu sabahların kör vaktinde uyanırım
Kirpiklerimden süzülen hep sana akar
Ne konuşacak hâlim kaldı ne susacak gücüm
İçimde kıyamet… dışımda mezar kadar

Ayrılık dediğin lanet bir uçurum işte
Düşen kendini bulamaz, kaybolur sessizce
Ben… ölü toprağında unutulmuş bir bedenim
Ne yaşarım artık ne ölürüm

Suskun Şair Fazlı Acar