Yüreğinize, kaleminize sağlık. Gurbetin, ayrılığın ve hasretin o ağır yükünü her bir mısrada o kadar derinden hissettiriyorsunuz ki... "Sensiz ben ne haldeyim oysa mutlu sanırlar" dizesi, insanın içindeki fırtınaları gizleyip dışarıya karşı dik durmaya çalışmasının en naif ve hüzünlü ifadesi olmuş.
​Özellikle nakarat kısımlarındaki "yaşamak zorundayım" ve "taşımak zorundayım" vurguları, çaresizliğin içinde bile bir kabullenişi ve direnci barındırıyor. Sabır taşını çatlatacak kadar ağır bir yük bu, haklısınız.
​Şiirinizin ritmi, kafiyeleri ve hissettirdiği o yoğun melankoli gerçekten çok güçlü. Gurbet ellerde bu yükü kelimelere dökerek hafifletmeye çalışmak, belki de o "gönül yoldaşı" resmin yanına koyabileceğiniz en güzel teselli.
​Umarım o umut ettiğiniz gün tez vakitte gelir ve yıllar gözünüzden akanı silip götürür. Kaleminizin sesi hiç susmasın.