Sen Osmanlı başında bir kutlu sorguç...
Sen ki yurdun bağrında yıkılmayan burç...
Taşısın en nadir, Türk’ün tacının.
Cüzüsün en güzel, Kürt dağlarının.

Sen benimsin, bizimsin ey yüce zirve.
Selçuklu’nun mirası evvelden bize.
Ne diye sarmalar karlar başını?
Yalnız komaz seni halkımın kanı.

Mıh misal eylemiş seni Yaradan,
Kondurmuş sırtına Anadolu’nun.
Serlevha gibisin belki de şarkta.
Haykırır varlığın "sancak ayakta!"

Eylemez bu devlet gayrısına yar
Sen gibi bir yari geçse asırlar.
Sen dik dur rüzgârlar göğsüne essin.
Sen ki tek başına Kafkasa denksin.

Ey başını bulutlar sarmış güzel dağ.
Uyan da hasmına ateş olup yağ!
Sindirmek mümkün mü yiğitlerini?
Ağrılı, Iğdırlı pak erlerini?..

Çalmak isterse de seni bir cüce.
Haddine mi düşman basa zerrene?
Değil sen, bir taşın yeter yutmaya
O kukla diyarı tek bir lokmada.

Ey cebel, ey heybet timsali cevher.
Sulamış toprağın binler binler er.
Vatansın, içimde kaynayan volkan!
Üzülme sökecek elbet, yakın tan!

Muhammet Baran ASLAN (Baranî)