4
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
35
Okunma
İçin için yanan o dilsiz koru
Kendi göğsünde saklar da insan,
Söndü sanır dışarıdan bakanlar
Bilmezler rüzgarın nereye estiğini.
En çok da bu yakar ya insanı;
İçin kor gibi yanarken dışının buz
tutması.
Göğsünde dilsiz bir yangın taşırsın da
Pencereden sızan o incecik rüzgar
bile
İliklerine kadar titretir seni.
Kendi sessizliğinde boğulur da sesin
Bir kelime bile fısıldayamazsın
geceye.
Herkes seni ayakta sanırken oysa
Sen kuytu köşelerde kendinle
savaşırsın.
Adım adım silinir de ayak izlerin
Kimse sormaz yoruldun mu diye.
Görmezler o dilsiz uçurumun
kenarında
Her rüzgarda biraz daha eksildiğini...
Acımasız bir el gelir de savurur
dünyaya küllerini,
Sadece kalır kokusu.
Ayla Kaya
16 07 2026
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.