Ağılönü’lü Eber Gölü’nde, sazların arasında,
Su buz keser, eller donar, sırık tutan o eline.
Kimi ovada yalınayak, güneşin tam altında,
Bir damla alın teri düşürür yerin üstüne.

Mahalle fırınından yükselir o sıcak koku,
Ama dışarısı çamur, dışarısı kar, tipi...
Yoksulluğun o değişmez, o kadim dokusu,
Bağlar insanı hayata bir çelik zincir gibi.

Hasırdan, yastıktan, ekmek çıkarır o nasırlı eller,
Güneş yaksa da pes etmez, rüzgar dondursa da.
Sessizce akar gider memleketimde o günler,
Aynı kutsal kavganın, aynı büyük davanın ardında.

Ne kındıra kaldı şimdi, ne o boy veren kamış,
Kayıkların yüzdüğü sular, yanmış, kurumuş sönmüş.
Eber gölü’nün o dumanlı, o çileli yalısında,
Bir koca neslin ekmek kavgası son bulmuş.

Oysa ne kıştı derdi o insanların, ne de buz,
Çamurun içinden çekilirdi helal lokma.
Şimdi ne hasır ören el var, ne kamıştan bir iz,
Geriye bir avuç toz, bir de buruk şiirleri kaldı.

Maziden