0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
73
Okunma
İnsanlık ölmemiş, hâlâ bir yerlerde var,
Eskiden bir "öf" bile denmezdi ana babaya.
Gözü gibi bakan o fedakar gözler vardı ya,
Var iken de oradaydılar, yok iken de yan yana.
Anaların o şefkatli, o cennet kokusu,
Babaların duvarda asılı vakur şapkası...
Yürekleri titreten o kardeş kaygısı,
Sarıp sarmalardı evi, dağılırdı tasası.
Ölmeden ölmekmiş meğer o sırra ermek,
Bir yaşlının dizinin dibinde nefes almak.
En büyük ibadetmiş onlara ömür vermek,
Gözden düşmeden, bir duanın içinde kalmak.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
