Zarar mı etmişim... varsın etsin be gönül.
Zaten neyimiz kaldı ki şu dünyada yalan olmayan?
Cebimizde üç beş kırık hayal,
Gözümüzde uykusuz gecelerin izi...

Biz sevdik mi öyle yarım yamalak sevmeyiz ki;
Ciğerimiz sökülene, nefesimiz kesilene kadar.
Varsın dünya bizi "kaybetti" diye yazsın,
Biz o bir çift gözün uğruna her gün kaybolmaya razıyız.

Gönül laf dinlemiyor işte, ne yapsan nafile.
"Unut" onu diyorlar, "geçer" gider diyorlar...
Bilmiyorlar ki o yara kabuk bağlasa bile içi hep taze.
İnsan kendi kalbine bile söz geçiremezken,

Nasıl laf dinlesin başkasından?
Sanki içimde bir yerlerde bitmeyen bir sızı var;
Dokunsalar ağlayacağım, dokunmasalar öleceğim...
Eller ne bilsin benim içimde yanan yangını

Onlar sadece dışarıdan tüten dumanı görür.
Hangi terazi tartar ki bir insanın sessizce hıçkırışını?
Kaç okka çeker geceleri yastığa gömülen o ağır başı?
Zaten bizi bu dünyada bir tek, gönülden sevenler anlar.