Yüreğinize, kaleminize sağlık. Kelimelerinizden dökülen o yorgunluk, kırgınlık ama bir o kadar da insani olan o sıcaklık o kadar derin ki...

​"Giriş katlı, merdivensiz, güneş görmeyen biraz rutubetli" o ev aslında hepimizin bir dönem sığındığı, gençliğimizin o hasarlı köşe başları gibi.

İstanbul’un (ya da taşı toprağı altın olan o büyük, kalabalık şehrin) gürültüsü içinde, insanın kendi içine çekilip hayallerini kelepir fiyata satışa çıkarması... İhtiyaçtan değil de sırf o taşımaktan yorulduğu yükü biraz olsun hafifletmek istemesinden.

​Şiirinizdeki şu kısım beni özellikle çok etkiledi:
​"Pazarlık payı vardır elbet, / Bir tatlı dil, sıcak bir tebessümle."

​Zamanın takasa kapalı olduğunu, giden gençliğin geri gelmeyeceğini bilirken; o koskoca kırık dökük hayal arşivini sadece bir tatlı söze, içten bir gülümsemeye devretmeye hazır olmak... İnsanın yalnızlığını ve insana olan o gizli özlemini bundan daha güzel ne anlatabilirdi bilmiyorum.

​Çok dokunaklı, çok samimi bir dertleşme bu. Yazmaya, hissetmeye ve hayallerinizi (ne kadar hasarlı olurlarsa olsunlar) kelimelerle yaşatmaya lütfen devam edin. TEBRİKLER