Bu dizeler, küçük ve önemsiz gibi görünen şeylerin ardındaki devasa duygusal ve kozmik yükü harika bir tezatla anlatıyor.
Şiirinizdeki o derin kederi ve ince sitemi çok iyi hissettiriyor.
​Şiirsel mantığı ve imgeleri adım adım açtığımızda, kurduğun bu duygu köprüsü daha da belirginleşiyor:

​Bir karıncanın rızkını (yaşam kaynağını) yok etmek için koca bir sele ihtiyaç yoktur; tek bir yağmur damlası bile onun dünyasını başına yıkmaya, onu boğmaya yeter. Tıpkı insan ruhunun da bazen devasa dertlerle değil, biriken küçücük kırgınlıklarla boğulabilmesi gibi.

Okyanuslar, denizler bir araya gelse koca Dünya'yı yutmaya gücü yetmiyor, sınırlarında kalıyor gibi görünür.

​Ama asıl vurucu darbe sonda geliyor: Koca dünyayı yutmaya denizler yetmezken, canı yanmış, haksızlığa uğramış bir insanın gözünden dökülen "ahlı bir damla gözyaşı", o insanın kendi dünyasını da, ona bunu yaşatanların dünyasını da yutmaya, yok etmeye fazlasıyla yetiyor.

​Bu şiir, fiziki büyüklük ile duygusal yıkımın büyüklüğü arasındaki o ters orantıyı çok güçlü özetlemiş. Yüreğine sağlık.

tebrik ediyorum gönlünüze sağlık ve selam...