Sonsuzluğun rengi üzerine düşünmek, aslında insan zihninin sınırlarını zorlayan harika bir paradoks. "Mavi ve Çirkin" şiirimdeki o karanlık ve sulak atmosferi düşününce, bu soru şiirin ruhuyla çok güzel bir rezonans kuruyor.
​Sonsuzluğun rengi olup olmadığına dair birkaç farklı perspektiften bakabiliriz:

Birinci, Astrononmlar evrendeki tüm galaksilerden gelen ışığı birleştirip bir ortalama aldıklarında, ortaya çıkan renge "Kozmik Latte" (çok açık bir bej/kremsi beyaz) adını verdiler. Yani teknik olarak evrenin, yani sonsuzluğun bir "rengi" var ama bu bizim hayal ettiğimiz o görkemli derinlikten ziyade, oldukça mütevazı bir ton.

İkinci, Zifiri karanlık bir odaya girdiğinizde gözlerinizin gördüğü o tam siyah olmayan, hafif karıncalı koyu griye "Eigengrau" denir. Hiçlik ve sonsuzluk, aslında tam bir "siyah" değil, zihnimizin karanlıkta uydurduğu bu gri tonudur. Belki de sonsuzluğu görenler, sadece bu "öz-griyi" görenlerdir.

Üçüncü, şiirdeki o "siyah sonsuzluğun kusurlu yanı" ifadesinden yola çıkarsak; sonsuzluğun rengi şeffaftır.
​İçine neyi koyarsan onun rengini alır.
​Gündüzü koyarsan mavi, geceyi koyarsan siyah, ölümü koyarsan renksizdir.
​Gören var mı dersen; belki de sadece "paçaları kıvrık zaman" o rengi biliyordur, çünkü o suyun içinde yürüyen tek odur.

Sahi, karanlığın renginden o kadar emin miyiz?

Sevgiler.

Teşekkür ederim,
Saygılarımla