ömrüm boyunca
kırıldığım da oldu,
kırdığım da.
lakin ikisi de
gece yastığa başımı koyunca
aynı yerden sızladı.

canımın yandığı da oldu,
can yaktığım da.
ikisinin gölgesi de
gecenin
karanlığında büyüdü.

incindim.
incittim.
ikisini de
unutmaya çalıştım.
ama gece olunca
vicdanımın
hafızası benden daha güçlü çıktı.
aynı sessizlikten
iki ayrı sızı yükseldi.

af dilemek de
af etmek de
aynı kapıdan girer içeriye.
sadece biri
dile gelir,
öbürü
sessizce oturur.

ama gece çökünce
içimde bir mahkeme kurulur,
hesap sorar biri,
ne suçlu bulur beni tam olarak
ne de temize çıkarır.
sadece hatırlatır.

ben de
ne haklı çıkmaya çalışırım
ne de kendimi aklamaya.
yalnızca derinde
birbiriyle helalleşemeyen
iki yabancıyı dinlerim sessizce,
üzeni
ve üzüleni.

belki de hayat;
insanın,
ne kırdığıdır yalnızca
ne de kırıldığı.
ikisini de
ömrü boyunca
aynı yürekte taşıdığı
ince bir sızıdır.
.
en ağır yük;
başkalarının bizi affetmemesi değil,
kendi vicdanımızın
bir türlü susmamasıdır.
.
en zor hesap;
dünyanın bizi suçlaması değil,
kendi gölgemizin
bizi bir türlü bağışlamamasıdır.

Düşünmek Yaşamın Pasını Silmektir, Karina Yayınevi, Ank, 2018.