Aynaya baktım, kim bakıyor bana? Yorgun bir yüz, derin bir sızı. Gözlerdeki ışık sönmüş yavaşça, İçimde kaybolmuş bir çocuk sesi.

Kimdir bu yabancı, bu sessiz gölge? Geçmişin izleri, yarınların umudu. Aynadaki ben miyim, yoksa başka biri? Aradığım cevap, suskunlukta gizli.

Ellerim titriyor, nefesim kesik, Sormak istiyorum: "Neredeydin sen?" Cevap yok, sadece yankılanan ses, Aynadaki kim, bilmiyor kimse.

Cam soğuk, parmak izler silinmiş, Yılların yükü omuzlarda ağır. Gülümsemem bile bir masal gibi, Gerçekler ise dikenli, keskin.

Belki de o çocuk hala içeride, Ağlıyor sessizce bu karanlıkta. Ben onu arıyorum her sabah, O ise saklanıyor bu aynanın arkasında.

Kimdir bu yansıyan, kimdir bu ben? Kayıp parçalarla dolu bir yapboz. Bir gün belki bulurum kendimi, Bu camın ardında saklı olan öz.

Artık soruyu bırakıyorum cama, Yansıyan sadece bir gölge değil, Binlerce gece, binlerce sabah, Topladığım parçalarla yeni bir yol.

Aynadaki kim? Artık biliyorum, Kırık dökük ama yine de ben. Geçmişin gölgesi değil yüzümde, Yarınların ışığıdır şimdi yanan
Sahraa/Ayşen Daşkın -10.07.2026