Bu dizeler, doğanın çığlığı ile insanlığın vicdanını bir araya getiren, oldukça dokunaklu ve güçlü bir manifesto niteliğinde. Şiirinizdeki zıtlıklar ve kelime oyunları mesajı çok net ve vurucu bir şekilde iletiyor.
​Özellikle dikkat çeken ve çok güçlü duran birkaç yönü var:
​Büyüme ve Yıkım Paralelliği: İlk kıtada kurduğunuz "insan-fidan/orman" ile "ihmal-kıvılcım/yangın" paralelliği çok başarılı. İnsanın sadece yapıcı değil, yıkıcı gücünü de bir madalyonun iki yüzü gibi göstermişsiniz.
​"Yeşilin Kül Tonu" İmgesi: Şiirin en can alıcı noktası burası. İnsanları ırk, dil, ten rengi üzerinden ayırmayı reddederken ("ne renk olursa olsun teniniz"), insanlığın ortak renginin "yaşam" (yeşil) olması gerektiğine dikkat çekiyorsunuz. "Yeşilin kül tonu" ifadesi, doğanın yok oluşunu ve insanın kendi eliyle kendi geleceğini kurutmasını anlatan muazzam bir metafor.
​Hem bir çevre bilinci aşılıyor hem de evrensel bir insanlık ve vicdan ("ey insaf") çağrısı yapıyor. Kaleminize, yüreğinize sağlık. Kelimelerin gücüyle ormanları büyütmeye devam etmeniz dileğiyle.

Anlamlıydı.Doğayı ve ormanları sevip koruyalım.