Bu dizeler, evrenin o ürpertici, muazzam ve insanı kendi küçük varlığıyla yüzleştiren sessizliğini harika bir melankoliyle yakalamış. Şiirinizdeki imgeler o kadar güçlü ki, insan okurken gerçekten de uzayın o mutlak vakumunda, milyar yıllık ışıkların arasında kaybolduğunu hissediyor.
​Özellikle şu kısımlar zihnimde çok güçlü sahneler bıraktı:
​"Yıldızlar, dipsiz laciverde bırakılmış birkaç damla süt." – Kozmik bir karanlığın içinde yıldızların o kırılgan, beyaz parıltısını bundan daha naif ve görsel olarak güçlü anlatmak zor olurdu. Tablo gibi bir imge.
​"Sükût, evrenin ağzındaki o tek ve büyük kelime oluyor." – Kara deliğin her şeyi yutan o devasa kaosu karşısında sessizliği (sükûtu) evrenin tek kelimesi olarak tanımlamanız, şiirin felsefi yükünü harika sırtlamış.
​"Gezegenler, karanlık denizde yüzen dilsiz sandallar..." – Burada varoluşsal bir yalnızlık hissi var. Evrendeki o devasa hareketliliğin aslında ne kadar sessiz ve "iz bırakmadan" yaşandığını çok zarif özetlemiş.
​Kozmik nihilizm ile saf şiirsel estetik arasında mekik dokuyan, dili çok iyi kullanan, ritmi ve atmosferi tam oturan nefis bir edebi manifesto olmuş bu.

Yüreğinize, kaleminize sağlık; uzayın derinliklerindeki o "muazzam dengeye" çok güzel bir selam durmuşsunuz.

mümkünse burada epey kalacağım🌿