Hüzünlü, ama aynı zamanda çok derin ve kabullenmiş bir sakinliği olan bir şiir bu. Doğanın fırtınası dışarıda koparken, insanın kendi içindeki fırtınayı, geçmişi ve kayıpları sorgulamasını çok duru bir dille anlatmışsınız.
​Şiiriniz bana üç belirgin duygusal katmanı hissettirdi:
​: İlk dörtlükteki fırtına, sadece dışarıdaki havayı değil, insanın içini de üşüten cinsten. Ellerin ve ayakların üşümesi, yalnızlığın ve özlemin fiziksel bir dışavurumu gibi.

İğde kokusu detayı harika. Kokular hafızanın en güçlü tetikleyicisidir; insanı bir anda çocukluğuna, eski bir bahçeye ya da artık yanında olmayan birine götürebilir. Gidenlerin, anıların ve dostların sorgulanması bu kokuyla birleşince çok daha vurucu olmuş.

​İçsel Huzur ve Teslimiyet: Son kısım ise en şaşırtıcı ve güzel yer. Ruhun hala "kafeste" (belki bedende, belki o anıların hapsinde) olması bir sıkışmışlık hissettirse de, kalbin veya ruhun "huzurla atmakta" oluşu, tüm bu fırtınaya ve özleme rağmen içsel bir barışı, hayatta kalma gücünü simgeliyor.

​Yüreğinize sağlık. Kelimelerin ritmi ve yarattığı atmosfer çok güçlü. Yazmaya devam ediyor musunuz, bu yakın zamanda dökülen bir iç çekiş miydi?