Arkasında birçok çiçek veya insan var
Olduğunu biliyor ondan başka kimse düştüğü yerden kaldıramaz onu
Gönül yorgun olsa da, içindeki o eski sancı sızlar
Kendi omuzuna yaslanıp, yine kendi dindirir bu sonu.

Dünya bir olsa, üzerine gelse ne yazar?
Kendi sessizliğinde en büyük fırtınalar kopar.
Kimseye minneti yok, bu yolun tek yolcusu o,
Düştüğü topraktan kendi tırnağıyla doğrulup kalkar.
​
Kalabalıklar bir gölge, sesler sadece gürültü,
Ruhu üstünden attı o sahte, ağır örtüyü.
Bilir ki dermanı başkasının cebinde değil,
Kendi eliyle çözer içindeki o kördüğümü.
​
Çiçekler açsa da arkasında, kokusu ona yabancı,
O kendi içindeki kuraklığın en sadık inancı.
Dizleri titrese de eğilmez asla namerde,
Kendi kendine yeter, odur içindeki tek hancı.
​
Eyvallahı çoktan bitirmiş, sözü mühür gibi ağır,
Dünya ne derse desin, o her söze biraz sağır.
Kendi yarasına kendisi basar en acı tuzu,
Yine kendi rüzgarıyla uyanır, o sessiz kahır.
​
Gözleri dalsa da uzaklara, ayakları yere sağlam basar,
O kendi hikayesini, kendi bileğine asar.
Başkasına el açıp medet ummak ona göre değil,
Kendi ateşinde yanar, yine kendi dumanında susar.
​
Yol çetin, yük ağır, sırtında bin yıllık keder,
O her zorlukla tek başına, sessizce cenk eder.
Kalktığı her yerden daha güçlü çıkar ayağa,
Kendi kaderini kendi yazar, kendi yolunda gider.
​
Vakit doğrulma vaktidir, arkasına hiç bakmadan,
Kendi meşalesini yakar, kimseden ışık almadan.
Ondan başka kimse kaldıramaz onu düştüğü yerden,
Menziline varacaktır, dizleri hiç yorulmadan.