​Ne zihnim dinlenir ne aklım durur,
Yılların yükünü taşımak zormuş.
Her vuran darbe de içten içe vurur,
Meğer hayat denen koskoca kormuş.

​Düşünce yük oldu, kelimeler dar,
Konuşsam olmuyor, sussam can acır.
İçimde amansız bir fırtına var,
Zamanı kemirir sessiz bir gıcır.

​Gönül dersen zaten dünden yaralı,
Kime el uzatsam bir sitem kaldı.
Geceler kapkara, dertler sıralı,
Gözümün önünü sisler, duman aldı.

​Akıl yoruldu mu yollar tükenir,
Doğruyu yanlışı seçemez insan.
Her gelen derdi de ömrün üstlenir,
Çaresiz bir yerde tıkanır lisan.

​Bir yanda hayaller, bir yanda gerçek,
Hangi yük bitecek, hangisi geçecek?
Yoruldu bu yürek, nasıl gülecek?
Bu ömür bir dertli yoldan gidiyor.

​İçimde birikmiş koca bir hasret,
Gurbeti sırtımda taşırım her gün.
Dediler ki biraz daha sabret,
Sabrın da sonuna gelmişim her gün.

​Ne bir dost eli var ne bir teselli,
Herkes kendi derdin peşine düşmüş.
Benim yorgunluğum yüzümden belli,
Gençliğim elimden uçmuş da gitmiş.

​Gözümün feri yok, dizim mecalsiz,
Sorular cevapsız, yollar upuzun.
Koca bir hayatı yaşadım yarsız,
İçimde sancısı bitmez bu güzün.

​Ayakta tutan şey sadece gurur,
Ruhum bu kavgadan bıktı gidiyor.
Zaman hiç durmadan arkadan vurur,
Gençliğim, umudum bitti gidiyor.

​Artık bu yorgunluk candan bezdirir,
Ne zihnim nefes alır ne kalbim rahat.
Felet adım adım dertli gezdirir,
Bulunmaz bu yorgun ömre bir ilaç.