Nedense gülmedi o güzel yüzün
İçten içe yandı ateşin közün
Sevgiyle çağlarken yüreğin özün
Diyemezler sana paslısın gönül


Yaşar iken hayal ile düş ile
Düşemedin yine de ruh eşine
Boyunu aşınca çektiğin çile
Belli ki bu yüzden yaslısın gönül


Şu fani dünyada gülmedi bahtın
Hep içinde kaldı dileğin ahtın
Daha oturmadan sallandı tahtın
Bilirim bu yüzden hislisin gönül


Döktüğün göz yaşı ummana döndü
Yaktığın kandiller rüzgarla söndü
Beklediğin vuslat en mutlu gündü
Nice hasretlerin mislisin gönül


Ah ettikçe ciğerlerin sökülür
Hazan vurur yaprakların dökülür
Sılada sevdanın boynu bükülür
Sen fedakarlığın resmisin gönül


Yaşadığın aşkı anlatsan hele
Destana dönüşür düşersin dile
Örnek olur aşkın yeni nesile
Leyla’sın Şirin’sin Aslı’sın gönül.


Ah be gönül vazgeç artık sevmekten
Vuslat deyip kaç kez döndün direkten
Bıkmadın mı özleyip beklemekten
Sen ki mutsuzluğun hasmısın gönül

MELAHAT ÇETİNKAYA