Bir akşamüstüydü, hatırlar mısın?
Gökyüzü bile rengini seçememiş, yarı puslu, yarı günahkar bir ikindi vakti...
Hani o vakitler; cebimizde olmayan paralarla dünyayı satın alırdık.
Kalbimizdeki o koca, o sahipsiz heyecanla;
Bütün şehirleri, bütün mevsimleri avucumuzda tutacağımızı,
Hayatın bütün çarklarını kendi istediğimiz yöne çevireceğimizi sanırdık.

Biz seninle, hayatın en dik yokuşlarına;
Ayakkabılarımızın altı delik, ciğerimiz yanık, nefesimiz kesik...
Ama gözlerimizde o meşhur, o çocuksu, o deli parıltıyla tırmandık.
"Düşmeyiz" dedik, "Bizi bu rüzgar deviremez, bu hayatın dişlileri bizi ezemez."
Zannettik ki, kurduğumuz o camdan kuleler, o çocuksu inançlar;
Güneş doğunca erimeyecek, sonsuza dek öylece, sapa sağlam kalacak.
Düşüncelerimiz, hayallerimiz, sanki çelikten bir zırh gibi sarıyordu bizi;
Yıkılmaz, yanılmaz, yanılsa da asla "yalan" olmaz sanıyorduk.

Sonra ne olduysa oldu...
Bir takvim yaprağı mı koptu rüzgarda, yoksa sen mi o eski sen değildin?
Hangi ara o kördüğüm çözüldü, hangi ara birbirimize yabancılaştık?
Bir akşam masadan kalktık, ardımıza bakmadan...
Sanki hiç var olmamışız, sanki hiç yan yana nefes almamışız gibi.

İnan ki, bir sabah uyandım;
Ne o koku var, ne o dokunuş, ne de o tanıdık bakış.
Baktığım aynada yabancı bir adam,
Söylediğim cümlelerde tanıdık olmayan bir ses yankılanıyor.
Oysa biz, kendimizi her şeye öyle kaptırmıştık ki;
Birbirimizin gözlerinde bulduğumuz o evreni,
Sahiden "bizim" sanmıştık, sahiden kalıcı sanmıştık.

Meğer hepsi bir illüzyon, meğer hepsi bir sis bulutuymuş, geçip giden.
Elimi uzattım boşluğa, sanki tutsam geri gelecekmiş gibi o eski günler...
Ama boşuna, hepsi koca bir boşluk.
Ne o çocuksu hayaller kaldı, ne o yıkılmaz dediğimiz o koca inançlar.
Bir anda, sanki bir tiyatroda perde kapandı, sahne bomboş kaldı;
Ben en çok da, o koca koca yeminlerin, o büyük büyük aşkların,
Bir nefeste, bir cümlede, bir hayal kırıklığında nasıl bu kadar kolay "yalan" olduğuna yandım.

Şimdi bu şehir, bana senin eksik bıraktığın cümleleri fısıldıyor.
Artık ne rüzgar eskisi gibi esecek, ne de biz,
Bir daha o kadar saf, o kadar körü körüne inanacağız.
Çünkü öğrendik; hayat dediğin, en güzel yerinden bittiğinde,
Geride kalan sadece bir toz bulutu, biraz acı, biraz da "keşke"...
Ben artık o tozun içinde, bir hayalden diğerine savrulan,
Kendi hikayemin içinde, kendi kendime... Yalan oldum.

Sahi, bunca gürültüden sonra, bunca kavgadan sonra,
Kalan tek bir sessizlik miydi?
Öyle olsun.
Nasılsa her şey bir hayal, nasılsa hepimiz bir gün,
Kendi yarattığımız düşlerin, kendi kurguladığımız masalların ardında;
En hüzünlü yerinden, en sessiz yerinden,
Yalan olduk...