Soğuk bir rüzgârın, tenimde bıraktığı o kadim titreme bu...
Saat, gecenin en ücra, en kimsesiz yerini vuruyor.
Dışarıda ne bir iz, ne bir ses, ne de bir bekleyen;
Ben kendi karanlığıma gömülü,
Bizzat kendi celladı olmuş bir adam gibi oturuyorum karşıma.
Yalnızım...
Hem de tüm dünyanın yükünü omuzlarında taşıyan,
Ama tek bir selamı kendine bile çok gören o mağrur yalnızlığımla.

​Bak, masanın üzerinde bir fotoğraf; yüzü yıllara küsmüş,
Arkasında bir tarih, silinmiş, unutulmuş, tozlanmış.
Hani derler ya; "insan en çok kendi sessizliğinde çürür,"
Ben de tam o noktadayım.
Duvarlar konuşmuyor artık, sadece bakıyorlar,
Sanki her çatlakta bir hatıra, her gölgede bir pişmanlık gizli.
Öyle bir yalnızlık ki bu,
Sesini çıkarsan, kelimelerin kendi yankısında boğuluyor,
Susarsan, içindeki o bitmek bilmeyen çığlık,
Beyninin içinde bir martı gibi kanat çırpıp duruyor.

​Kimse sormasın artık "neden" diye,
Çünkü cevabı, anlatılmayacak kadar ağır,
Taşınmayacak kadar derindir.
İnsan, en sevdiğinin gözlerinde boğulur da,
Kendi yalnızlığının çölünde susuzluktan ölürmüş...
Ben o çölün tam ortasında,
Kumdan kaleler kuran bir çocuk gibi,
Emeğimin, umudumun, yarınlarımın yıkılışını izliyorum.

​Güneş doğsa ne çıkar? O, sadece yalanı aydınlatıyor.
Gece çöktüğünde ise, bütün maskeler düşüyor,
Ve insan, aynadaki o yabancıyla baş başa kalıyor.
Bakıyorum... Gözlerimdeki o ışık çoktan sönmüş,
Yerini, sadece kendine ait olan o hazin boşluğa bırakmış.
Kimsesizlerin kimsesi olmaya çalışan ben,
Şimdi kendi kimsesizliğimin altında ezilmekteyim.

​Acı, bir sarmaşık gibi sardı yüreğimi;
Ne bir dal koptu, ne bir nefes kaldı artık.
Yaşamak mı? Bu, sadece bir alışkanlık,
Yoksa ölüme doğru atılan, o bitmek bilmeyen bir adım mı?
Bilmiyorum. Tek bildiğim;
Kendi ıssız sahnemde, tek kişilik oyunumu oynuyorum.
Perdeler kapansın, anılar solsun artık;
Bu sahne, bu hüzün, bu yalan dünya,
Sadece benim yalnızlığıma kalsın.

​Evet, belki de dünya, benim yalnızlığımın üzerine kurulmuş,
Ve ben, bu ağırlığı taşımakla hükümlü,
Kendi hikayesinin son sayfasını,
Gözyaşlarıyla mühürleyen o yorgun şairim.
Yalnızım... En derin, en koyu, en sızılı halimle;
Kendi kendimin hem infazcısı, hem de tek şahidiyim.