Gece pencereye ağır ağır yaslanırken
Şehrin bütün ışıkları
Yorgun bir yıldız gibi titriyordu.
Ben yine seni düşündüm.
Çünkü bazı insanlar çekip gider, sessizce…
Geride bıraktıkları odanın havası bile değişir

Senin yokluğun
Masanın üstünde unutulmuş bir kahve fincanı gibi,
Soğumuş, sessiz Ama hâlâ dudak izini taşıyor.

Bir zamanlar saçlarına dokunan ellerim,
Şimdi cebimde üşüyen iki yabancı gibi.
Kış geldiğinde anlıyorum bunu en çok,
Rüzgâr, sokak aralarından geçerken
Adını taşıyor sanki.
Ben her esintide biraz daha sana dönüyorum.

Hatırlıyor musun?
Bir akşam denizin kıyısında
Susarak saatler geçirmiştik.
Gökyüzü morla lacivert arasında incelirken
Sen omzuma başını koymuştun.
O anın içinden hiç çıkamayacağımı sanmıştım.
Meğer insan en çok sonsuz sandığı yerde yarım kalırmış.

Şimdi geceleri
Tavanın çatlaklarında yüzünü arıyorum.
Ay ışığı perdeye vurunca
Gölgen odama geri dönüyor sanki.
Kalbim, eski bir plak gibi
Aynı yerinde takılıp duruyor…
Sen,
Sen,
Hep sen…

Ve inan,
Seni unutmak
Bir yangından sonra
Kül olmuş eve “burada hiç yaşamamıştım” demeye benziyor.
Olmuyor…
Çünkü insanın sevdiği biri
Sadece kalbinde değil,
Bakışında, sesinde, hatta susuşunda bile kalıyor.

Şimdi senden geriye
Birkaç fotoğraf,
Yarım kalmış cümleler
Yağmur kokan anılar kaldı.
Ama en kötüsü ne biliyor musun?
Bazı geceler dünya durmuş gibi oluyor
Ben hâlâ Kapının çalınıp
Senin geri döneceğine inanmak istiyorum


06.06.1998