Ben hiçbir kadına çiçek almadım.
Çünkü bir buketin içine sığacak kadar basit değildi içimde olan şey.
Market çıkışı aceleyle seçilmiş güllerin,
Ezberlenmiş “iyi ki varsın”ların
Sevgiye benzediğine hiç inanmadım.

Özel günleri kutlamadım.
Çünkü aşkın tarihle ölçülmesine içerledim hep.
Bir insanı seviyorsam,
Bunu takvimin kırmızıyla işaretlediği günlerde değil,
Gecenin en karanlık yerinde de taşımalıydım içimde.
Ben öyle sevdim.

“Seviyorum” da demedim kolay kolay.
Çünkü herkesin ağzında eskimişti o kelime.
Birçok insanın dudaklarında
Bozuk para gibi dolaşıyordu.
Ben, içimde taş gibi duran bir şeyi
Sırf duymak güzel geliyor diye hafifletemedim.

Ama sanmayın ki eksikti sevgim.
Ben birinin gözlerinin altındaki yorgunluğu ezbere bilecek kadar sevdim.
Sesindeki en küçük kırığı duyacak kadar dikkatle baktım.
Birlikte yürürken…
Sokağın araba geçen tarafında duracak kadar içgüdüyle korudum.

Ben sevgiyi bağırmadım.
Çünkü gerçekten derin olan şeyler sessiz olur.
Denizin en karanlık yeri gibi.
Gece yağan kar gibi.
İnsan bazen en büyük duygularını
Hiç konuşmadan taşır.

Hayır… Hayır! Pişman değilim.
Çünkü ben kimseyi kandırmadım.
Yapamayacağım şeyleri vaat etmedim.
Sırf romantik görünmek için
Çiçeklerin arkasına saklanmadım.
Benim sevgim gösterişli değildi,
Ama gerçekti.

Şimdi dönüp bakınca görüyorum,
Bazıları sevgiyi büyük cümlelerle yaşadı,
Ben ise…
Birinin yanında kendim olabilmekte buldum.
Sessizce oturabilmekte.
Aynı manzaraya bakarken konuşma ihtiyacı hissetmemekte.

Belki bu yüzden anlaşılmadım.
Çünkü dünya artık
Yüksek sesle seviyor gibi yapan insanlarla dolu.
Ben ise…
Birinin saçına düşen yağmuru izlerken bile
İçimden taşan şeyi saklayan taraftaydım.

Eğer bir gün biri bana
“Neden hiç söylemedin?” diye sorarsa,
Şunu derim,
Bazı duygular dile düşerse küçülür.
Ben seni küçülmeyecek kadar büyük sevdim


30.10.2025