Issız kıtaların ortasında saklı bir suyum ben,
Kimsenin haritasında yer almayan bir nehir...
Sen ise, Kurumuş gövdelerin göğe açılan kırık dalları altında
Soluklandığım son gölgemsin.

Geceyi omzuma bırakan o derin sessizlikte
Adını içimden her geçirişimde
Bir kuş sürüsü ürküp havalanıyor kalbimden...
Sen, konuşamadığım bütün şarkıların dili,
Kırılmış notalarımın içinden yükselen en hüzünlü kemansın...
Sustuğum yerde başlayan,
Sustuğum yerde çoğalan bir yağmursun içimde...

Hep ertelediğim yarınlar sen kokuyor şimdi,
Takvimler bile sensizliği gösteriyor bana...
İyileşsin diye dua etmediğim yaralar taşıyorum tenimde,
Çünkü bazı acılar, İnsanın elinde kalan son hatıradır...

Sen benim, Adını yazarken sabahladığım şiir,
Mürekkebi kalbimden akan uzun mısralarımsın...
Her dizede biraz daha kaybolduğum,
Her kelimede biraz daha sana dönüştüğüm...

Biliyorum... Gece olunca dünya küçülüyor,
İnsan en çok sevdiğinin yokluğuna çarpıyor.
Penceremde üşüyen ay bile
Senin gidişine benziyor bazen...

Sen… Benim alışamadığım o büyük boşluk,
İçimde yankılanan en uzun yokluk,
Vazgeçmeyi öğrenemeyen kalbimin
Dinmeyen yoksunluğusun...

18.03.1999