Uyandım,
Baktım zifiri karanlık.
Kimin enikonu söndürdü bu kentin ışıklarını?
Gözlerinin gürültüsüdür gürleyen,
Duyamam gecenin o yırtıcı çığlığını.
Herkes gölgesine korkakça basar geçer,
Bense senin yasa tanımaz yerçekimine
Serilmişim boydan boya…

Işık kırıldı kirvem,
Kendi yarasına kanadı gece.
Zaman dersen
Pusuda kahpe bir kurşun,
Topallayarak geçer yanımdan.
Ağır, dilsiz,
Faili meçhul bir iz bırakarak…

Şimdi ben,
Şu senin yansımaz, sızlayan boşluğunda,
İki bakış arasına kıstırılmış bir mülteci,
Bir sürgünüm.
Varlığından itilmişim aşağıya,
Sanki hiç analardan doğmamışım,
Sanki bu dağların havasını hiç solumamışım gibi…

Oysa varsın teyellensin ömrümüz
Bir yokluğun en derin yırtığına.
Biz ki ne engerekler, ne çıyanlar gördük,
Kaç büyük yangından sağ çıktık…

Şimdi bir yabancının gölgesinde,
Kendi külünü tırnaklarıyla teşhis eden,
Bağrı yanık, sevdası kurşunlanmış bir adamım işte.
Yaz bunu da kara taşa,
Yaz ki bilinsin:
Dövüşerek ölenlerin,
Faili meçhul bir sevdasıdır benimki.

09.09.1994