Aynı yağmurda ıslandı bu topraklar,
Farklı sesler büyüttü onları.
Bir dağın iki yamacında büyüdü rüzgâr,
Birinde Türkçe bir türkü,
Ötekinde Kürtçe bir ağıt.
İkisi de aynı göğe yükseldi.

Arap, sabrını hurma gölgesinden.
Çerkeş, onurunu Kafkas rüzgârından.
Süryani, çan sesini dualara kattı.
Ermeni, sabırla işledi taşı
Kiliselerin mum ışığında
Oya gibi işledi zamanı.

Abhaz, denizin tuzunu aldı avuçlarına.
Gürcü, üzüm bağlarından
Ekmeğin bereketini taşıdı sofralara.
Tatar, atların rüzgârını getirdi bozkırlardan.
Rum, denizin mavisini,
Fars, şiirin en ince sesini bıraktı bu ülkeye.

Roman, bir kemanın tellerinde
Hüznü bile öğretti oynatmayı.
Çeçen, dik durmanın adını yazdı dağlara.
Boşnak, acıyla yoğrulmuş bir tebessümü
Buharına bıraktı çayın.
Pomak, ekin kokusunu taşıdı Trakya ovalarından.

Misafirperverliği astı Arnavut
Taşa yaslanan evlerin kapısına
Laz, Karadeniz’in hırçın dalgalarından
Kahkahayı topladı. Fıkra gibi
Zaza, sessizliğin bile bir dili olduğunu anlattı.
Ve niceleri...

Adını sayamadığımız,
Aynı toprağa alın terini düşüren
Bütün halklar...
Kimisi sabah ezanıyla uyandı,
Kimisi çan sesi ile akşam
Aynı mahallede büyüdü çocuklar,
Aynı meydanların tozunu yuttu ayakları.

Kimisi bir ağıda kattı sesini,
Kimisi düğü yerinde durdu halaya,
Horona,
Zeybeğe,
Bara,
Karkasa,
Roman havasına
Aynı sevinçle karıştı.
Aşkın dili.

Bir Kürt delikanlısı,
Bir Türk kızının gözlerinde
Kendini buldu bazen.
Bir Çerkez genci,
Boşnak kızının gülüşünde ömrünü.

Boşnak annenin pişirdiği böreği
Çerkez komşu sıcak sıcak bölüştü.
Ermeni ustanın yaptığı kapıyı
Arap aile açtı.
Süryani çocuğun yazdığı şarkıyı
Roman kemanıyla çoğalttı.

Gürcü annenin pişirdiği ekmeği
Laz komşu bölüştü.
Arnavut’un diktiği ağacın gölgesinde
Pomak çocuk uyudu.

Sevda,
Kimlik sormaz.
Toprak da öyle.
Yağmur yağarken
Aynı sesi çıkarmaz her damlası
Rüzgâr eserken
Hiçbir yaprağa
Sen kimsin? Demez.

Biz, aynı göğün altında
Farklı dillerde Anne/Daye dedik belki.
Ama acıya aynı gözyaşıyla,
Ekmeğe aynı şükürle,
Aşka aynı yürekle baktık.

Bu ülke, yalnızca dağlarıyla,
Irmaklarıyla, şehirleriyle değil,
Burada adını anamadığımız
Bütün halklarıyla...
Bir mozaik.

Bir taş sökülürse
Resim eksilir yerinden.
Oysa yan yana durunca
Her renk biraz daha tamamlar ötekini.
Görünen yalnız taşlar değil,
Birbirine tutunmuş bir memleket.
Ortak bir aşk.

20.11.2013