Fırtınalarla biledin çeliğimi, esirgemedin yaramı,
Henüz ateşi üstünde bir kor gibi yanarken gençliğim,
Çekip çıkarmadın beni o gürültülü heveslerin arasından.
Bilmezdim o zamanlar susmanın ne büyük bir kalkan olduğunu,
Bir yangının ortasında rüzgara meydan okurdum;
Göğsümde sığ sulara sığmayan o koca deryayı taşır da
Sığdıramazdım ruhumu bu fani beden mülküne.
Meğer sabrın ham maddesini biriktirmişsin bende,
Zamanın o amansız değirmeni kemiklerimi öğütene kadar.

Yıkılmaz bir kale sanırdım gövdemdeki bu dik duruşu,
Kendi mukaddesatını kendi yaratırdı insan o kibirli çağında.
Dokunduğum her duvarı yıkıp geçecek sanırdım öfkem,
Öyle fütursuzca yürürdüm ki hayatın patikalarında,
Yeryüzü benim için döner, mevsimler bende başlardı.
Oysa insan, topraktan aldığı o ilk sızıyı saklarmış bağrında;
Kırılmadan o mağrur kanatlarım, düşmeden dara, anlayamadım;
Doğru bir menzile varmak için önce yoldan çıkmak gerekirmiş,
Yanılıp düşmek, meğer insanı kendi gölgesiyle barıştırırmış.

Şimdi geride bıraktığım o dumanlı meydanlar,
Kendi inadımla küle çevirdiğim o eski inançlar...
Her zaferi, her alkışı kendimden bilirken o zamanlar,
Görmemişim yanı başımda sessizce kanayan o hakikati.
Kederi sadece şarkıların bir uydurması sanırdım,
Meğer o sızı, bizi bu amansız dünyada tutan,
Ruhu ruha kenetleyen o görünmez mukaddes bağmış.

Bunca zaman o hırçın isyan beslemiş damarlarımı,
Eğilmeyen başımın bedeliyle ödemişim bu ömrü.
Nihayet o dingin limanın kıyısına ulaştırdın beni,
İçimdeki gürültü bitti, geriye çıplak ve duru bir gece kaldı.
Anladım ki gökte parlayan her yıldız, karanlığını istermiş yerde,
İnsan, kusurları kadar kusursuzmuş ve af dileyebilmekmiş asıl mucize.

Şimdi beni bu ıssız eşikte sahipsiz bırakma,
Gönlüme değecek o onurlu, o ağır emaneti ver.
Elimde sönmeye yüz tutmuş bir ışıkla bekliyorum burada,
Söyle bana, hangi kalbin sızısına merhem olmaya geldim,
Hangi üşümüş ruhun ümidini ateşleyeceğim?