​Vefasız yollarda tükettik ömrü,
Boşuna harcandı sevginin gülü.
Yüreğe hapsettik o dertli dili,
Değmeyen ellere çok emek verdik.

​Zamanı savurduk harman misali,
Görmedik kimsede eski misali.
Bir serap peşinde gönül hayali,
Beş kuruş etmeze çok değer verdik.

​Ne bir vefa gördük ne bir samimiyet,
Hüsnüzan eyledik, dedik hep niyet.
Ödedik her defa ağır bir diyet,
Sonu koca bir hiç, hep zarar ettik.

​İnsan dedikleri bir kapalı kutu,
İçinde saklıdır bin türlü pusu.
Bitmedi dünyanın bitmez kâbusu,
Güveni olmayan kalplere girdik.

​Artık vakit geldi, kendinden yana,
Bakma hiç arkana, acıma cana.
Yük etme bu kalbi artık bu ana,
Biraz da kendimiz düşünme dedik.

​Teraziyi bozduk, değerden fazla,
Gönül kandırdık hep bin türlü nazla.
Kışı bitiremedik, yorulduk yazla,
Kaybeden biz olduk, hep ödün verdik.

​Kolayca inanma, kanma her söze,
Karanlık çökmüşse bakma hiç yüze.
Yalanlar dönmüşse artık bir köze,
İnancın bendini biz kendimiz yıktık.

​Hak etmeyen kimse girmesin içeri,
Döndürdük hayattan kalbi geri.
Silinmez ruhun o derin kederi,
Güveni hak etmeze payeler verdik.

​Yeri gelir bazen kendine inanma,
Kendi nefsinin oyununa kanma.
Aşkın ateşinde boşuna yanma,
Sınırı bilmedik, canımızdan verdik.

​Kimse senden mühim değil şu alemde,
Kederler yazılmasın artık kalemde.
Dursun bu fırtına, bu son elemde,
Huzuru yabancı illerde sevdik.

​Bundan sonra kapım kapalı boşa,
Kim gelirse gelsin, gitsin bir hoşa.
Yazık etme artık bu tatlı yaşa,
Biz en çok kendimize eksik kaldık.

​Mühürledik şimdi dertli defteri,
Gelmeyecek giden günlerin biri.
Ruhumun artık bu en son yeri,
Özümü bulduk da, kendimize geldik.