​Bir sen bileceksin sevdiğimi,
Bazen sen bile bilmeyeceksin sevdiğimi.

Sana nasıl düşkün olduğumu bilmeyeceksin,
Gecelerde uykumda adını sayıkladığımı,
Sen bilemeyeceksin.
​Seni rüyalarda gördüğümü sen bilmeyeceksin,

Seni ne kadar çok sevdiğimi bilmeyeceksin.
Henüz yeni fark ettim seni bu kadar sevdiğimi,
Bilmezdim, bilemedim sana tutkun olduğumu,
Kendimden bile sakladım bu kördüğümü.

​İçimde bir nehir akar sessiz ve derin,
Yüreğimde izi kalmış attığın her değerin.
Ben her gece hayalinle kurarken bir şehir,
Sen o şehrin sokaklarından geçtiğini,

Asla ama asla bilemeyeceksin.
​Gözlerin ufkumda sönmeyen bir yıldız,
Sensiz bu koca dünyada kalmışım yalnız.
Dilimden dökülmez, kalbimde saklı sızın,

Bu sessiz vedasız, bu garip sevdayı,
Mezara kadar benden başka kimse bilmeyecek.
​Bakışım dalsa uzaklara, sebebi sensin,
İçimdeki fırtınaların edebi sensin.

Sorsalar anlatamam, suskunluğum ağır,
Bu gönül kapısında beklediğim sabrı,
Sen istesen de artık göremeyeceksin.
​Rüzgar esse kokunu getirir diye beklerim,

Günlerimi günlerin ardına eklerim.
Bir mum gibi erirken kendi yangınımda,
Alevimin sıcaklığının senden olduğunu,
Sen hiçbir zaman hissetmeyeceksin.

​Şiirler yazdım adına, satır satır gizledim,
Yürüdüğün yolları adımlarınla izledim.
Bir gölge gibi peşindeydim her nefeste,
Bu canın bu bedende senin için attığını,

Sen bir an bile duymayacaksın.
​Dualarımda adın, alnımda yazın var,
Kışımın ortasında bitmek bilmez yazın var.
Erisem de yolunda bir damla kar gibi,

Toprağa düştüğümde yeşeren umudu,
Sen hiçbir zaman deremeyeceksin.
​Korkularım var benim, sana geç kalmışlık gibi,
Kendi içimde bin defa ölüp dirilmişlik gibi.

Bu aşkın yükü ağır, omuzlarım yorgun,
Sana olan bu sonsuz, bu büyük tutkuyu,
Sen bir masal gibi bile dinlemeyeceksin.
​Şimdi gidiyorum kendimden sana doğru,

Yüreğimde bitmeyen o en büyük soru.
Sevdim ya seni, varsın haberin olmasın,
Bu aşkın tek şahidi yüreğim kalacak,
Sen hiçbir zaman "biz"i bilmeyeceksin