Sabah açıldı, başlıklar ağır,
bir yanda piyasa, bir yanda sınır.
Rakamlar konuşur soğuk bir dille,
ekmek düşünür insan, faizle, ille.

Merkezden bir karar bekler çarşı,
ustanın elinde yarım kalmış arşı.
Döviz bakar vitrinden içeri,
maliyet defteri tutar haberleri.

Dünyanın kalbinde yine ince sızı,
petrolün gölgesi uzatır yazı.
Bir kıvılcım düşse uzak denize,
navlun vurur gelir bizim tezgâha, bize.

Ama yine de döner makine sesi,
talaşta saklıdır ülkenin nefesi.
Bir masa çizilir, bir sandalye doğar,
emeğin sabrı zamana meydan okur.

Mobilya yola çıkar, liman liman,
üstünde ustanın teri, tasarımın imzan.
Dünya değişirken hızlı ve sert,
kalıcı olan yine iyi fikir, doğru mert.

Mimar taşta arar yeni vicdanı,
tasarım sorar ağaca, kumaşa, insanı.
Sürdürülebilir bir düş kurulur,
eski dünyanın yükü omuzdan savrulur.

Bugün gazete böyle yazdı bize:
“Umut pahalı ama hâlâ elde.”
Bir ülke üretirse, bir insan inanırsa,
karanlık haber bile sabaha dayanırsa.