Merhaba.

Benim adım Vicdan.

Çoğu insan beni mahkemelerde arar.

Oysa ben,
mahkeme salonlarından çok
insanın kendi sessizliğinde yaşarım.

Ben,
gecenin tam ortasında
uykunu bölen o tek cümleyim.

"Ya öyle değilse?"

Ya yıllardır anlattığın hikâyede,
suçlu sandığın o değilse?

Ya sustuğun gün,
birinin içinde ömür boyu susmayacak bir yara bıraktıysan?

Ya gurur sandığın şey,
aslında korkunun başka bir adıysa?

Ya affetmediğin insan,
senden önce kendini affedemediyse?

Ya "sonra ararım" dediğin ses,
bir daha hiç çalmadıysa?

Ya "bir dahaki sefere söylerim" dediğin
"seni seviyorum"
içinde kaldıysa?

Ya çocuğun sana bir şey anlatırken
gözlerin telefondaydıysa?

Ya annen
"iyiyim" derken
yalnızca seni üzmemeye çalıştıysa?

Ya en çok ihmal ettiğin insan,
her sabah aynada gördüğün kişi olduysa?

Ben işte
o "ya"ların içinde büyürüm.

Benden kaçan çok oldu.

Kimi televizyonun sesini açtı.

Kimi kendini işe verdi.

Kimi sürekli konuştu,
çünkü sessizlikten korkuyordu.

Kimi kahkahaların arkasına saklandı.

Kimi kadehini yeniden doldurdu.

İlk yudumda sustuğumu sandı.

İkinci kadehte unuttuğunu sandı.

Ama sabah olunca,
baş ağrısıyla birlikte
beni de karşısında buldu.

Çünkü ben,
alkolden daha sabırlıyım.

Gürültü biter.

Kalabalık dağılır.

Müzik susar.

Şehir uyur.

Ve insan,
eninde sonunda
kendisiyle baş başa kalır.

İşte ben,
o anda konuşurum.

Beni susturamazsın.

Sadece sesimi ertelersin.

Çünkü ben ceza vermem.

Ben hesap da sormam.

Ben sadece gösteririm.

Sakladığın yarayı.

Yuttuğun özrü.

Söyleyemediğin sevgiyi.

Tutamadığın sözü.

Ve seni...

En çok da seni.

Eğer bir gün omzuna dokunursam,

Korkma.

Çünkü ben seni yıkmaya değil,

İçinde hâlâ yanlışını görebilen,
doğrusunu seçebilen
insanı uyandırmaya gelirim.

Merhaba.

Benim adım Vicdan.

Benden kurtulmanın yolu
beni susturmak değil,

Söylediklerimi yaşayacak cesareti bulmaktır.