Demir kapılarda kaldı türküler,
Sustu nice umut, soldu güllerim.
Takvim yaprakları düştü ömrüme,
Yıllar aldı benden bütün ellerim.

Bir hata değildi bütün geçmişim,
Yaralı bir kuştu sessiz gidişim.
Kim bilir ne vardı alnıma yazan,
Kaderle başladı her bekleyişim.

Duvarlar dinledi gece sesimi,
Yıldızlar sayardı gizli yasımı.
Bir pencere kadar kaldı dünyamda,
Özlemek büyüttü her nefesimi.

Anamın duası düşmez dilimden,
Babamın nasırı silinmez elden.
Bir selam beklerim uzak yollardan,
Bir haber beklerim geçen seneden.

Çocuk büyür belki beni görmeden,
Saçlar ağarırmış yıllar vermeden.
Fotoğraf sararır avuç içinde,
Hatıra tükenmez ömür bitmeden.

Suç kadar ağırdır bazen pişmanlık,
İnsan hep ararmış bir damla aydınlık.
Merhamet kapısı açılsa bir gün,
Yeşerir içimde solmuş insanlık.

Geceler uzansa sabır uzanır,
Her gözyaşı kalbe sessiz kazanır.
Demir de yorulur beklemekten ki,
Bir gün kilit bile sessiz usanır.

Ben kader mahkûmu der geçer herkes,
Kimse dinlemez ki içimdeki ses.
Bir ömür yargılar görünmez beni,
Vicdan mahkemesi vermez hiç nefes.

Bir gün özgürlüğün kokusu gelir,
Kurumuş dallara yeniden bahar.
Yeter ki umudum ölmesin bende,
Her karanlık gece sabaha varır.

Bugün de Rabbime açtım elleri,
Affıyla silinsin ömrün kederi.
İnsan hata eder, kul tövbe eder,
Rahmettir kapatan bütün izleri.

Çıkınca ardımda kin bırakmam ben,
Sevdayı büyütür gönülde diken.
İyilik ekerim bastığım yere,
Yarın beni ansın dua edenler.

Ey kader, öğret sen sabrı gönle,
Her imtihan geçer vakti gelince.
Yeter ki insanın umudu kalsın,
Güneş de doğacaktır en uzun gece.

Ufuk Güney