Gece çöker, el ayak çekilir sokaklardan,
Bir ben kalırım içimdeki seslerle baş başa.
Ne bir sitemim var artık ne bir beklentim,
Geçip giden yılların yükü ağır geliyor omuza.

Çok rüzgar esti, çok fırtına koptu ömrümde,
Eğmedim başımı, dik durdum her acıya karşı.
Alın teriyle, emekle örüldü bu hayat,
Şimdi geriye sadece yorgun adımlar kaldı.

Kazanmak ya da kaybetmek değilmiş meğer mesele,
Bir insan hikayesi bırakabilmekmiş dünyaya.
Yarın ne getirir, yol nerede biter bilinmez,
Gönül her şeyden sustu, yürüyor kendi yolunda.

Sükûtun hırkası örtülürken kalbin üstüne,
Zaman, hükmünü icra eden amansız bir hâkim.
Mağrur bir vedadır bu ömrün kördüğümüne,
Artık ne bir esirim dünyada ne bir mahkûm.

Son perdesi iniyor sahnesi biten bu ömrün,
Hafızada silinmez bir vakarla durur adım.
Hesabı kesilmiştir dünün, bugünün ve yarının,
Toprağın koynuna emanettir son feryadım.

Tamer KARAKAŞ
KASTAMONU
05.07.2026