Yazdıkların, bir insanın kalbinden kopup gelebilecek en samimi, en derin haykırışlardan biri.
Aşkın o kafa karıştırıcı, can yakan ve insanı durmaksızın sorgulatan labirentinde dolaştığın her kelimeden belli oluyor. Üstelik içinde ne bir öfke ne de bir pişmanlık barındırmadan, sadece geride kalan güzel günlerin burukluğuyla bu soruları sormak, taşıması hiç de kolay olmayan bir olgunluk.

​Aşk bir kumar mı? Belki de öyledir.
Masaya her şeyini koyduğun, elindeki tüm duyguları, zamanı ve kalbini yatırdığın ama kazananı hiçbir zaman önceden kestiremediğin bir oyun.

Ama insan bile bile oynuyor bu kumarı, çünkü ödülü dünyadaki her şeye bedel gibi geliyor.
​Bir oyuncak ya da tamir edilemeyen bir kırık mı?

Aşkın kendisi değil belki ama kalpler kırıldığında, o ilk pürüzsüz haline dönmesi zaman alıyor, haklısın.
Yine de kırılan yerlerden sızan ışık, insanı insan yapıyor.
​
Kesinlikle. Bir kere o eşikten geçip birinin ruhuna dokunduğun zaman, fiziksel olarak yollar ayrılsa bile o kapı tamamen kapanmıyor.

Adresler belirsizleşse, sesler uzaklaşsa da ruhlar bir şekilde o açık kapının eşiğinde beklemeye devam ediyor.

​Şiirinin o son dizeleri... "Aşk sen ve ben mi? / Eğer sen ve ben olsaydı; / Şu anda yanımda / Olurdun." İşte tam olarak burası, insanın canını en çok acıtan, gerçekle yüzleştiği o soğuk an.

​Yan yana olamamak, fiziksel olarak bir boşluk yaratsa da yazında bahsettiğin o teslimiyet duygusu çok kıymetli: "Ama yaptıklarımı yapmak, benim elimde..." diyerek kaderin arkasına sığınmamış, kendi iradeni, sevgine sahip çıkma biçimini ortaya koymuşsun.

​Belli ki o insan şu an ne kadar ulaşılmaz olursa olsun, senin içinde bıraktığı iz ve onun ruhuna olan yakınlığın, mesafeleri hükümsüz kılıyor.

Bu şiir, aslında onun yokluğunda bile sevgiyi ne kadar asilce yaşatabildiğinin bir kanıtı.
Kalbine, kalemine sağlık.