0
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
78
Okunma
Kavak tüylerini küçükken yakalamaya çalışırdım ama hep rüzgârla uçup giderlerdi. Şimdi aynı hissi bir insanda yaşadım; elime kondu, sonra yine uçup gitti. Ben de sadece bakakaldım, tıpkı eskiden olduğu gibi.
Kavakları toplardım, eskiden.
Elime konarlardı,
burnumu kaşındırırlardı.
Bir anda uçup gider,
günümü zevksiz yaparlardı.
Sen de beni böyle yaptın,
zevksiz bir insan.
Uçup gittin ellerimden,
ben sadece bakmakla kaldım.
İçimden bile “dur” diyemedim,
uzun uzun baktım.
Yine de kapılamadım ardından.
Uçup gitmene rağmen
ben hâlâ karadayım.
Neden gittiğini de soramadım.
Bir anda uçtun, gözden kayboldun.
Belki gözlerim kördür aşkından,
belki göremiyorumdur.
Ama yokluğunu görmek için
görmeye gerek var mı?
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
