0
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
59
Okunma
Bu şiir, eğitim sisteminin öğrenciyi giderek bir “kâğıt parçasına sığdırması” üzerine yazılmıştır.
Şiirde, öğrencilerin yaratıcılığının, yeteneklerinin ve gerçek potansiyelinin; sınavlar, notlar ve sözlü değerlendirmeler arasında kaybolması anlatılır.
Öğrenci artık kendini tanımak ya da geliştirmek yerine, sadece puan almak için yaşayan bir bireye dönüşmüştür. Bu durum, özellikle sözlülerde heyecanlanan, gecelerce sınava çalışan ve kendi değerini sadece notlarla ölçmek zorunda kalan öğrenciler üzerinden vurgulanır.
Şiirin temel mesajı şudur:
İnsan, bir kâğıda ve bir nota sığdırılamayacak kadar geniş bir varlıktır.
Sığdırılmış okullar,
bir kâğıt parçasının içine.
Kâğıt mı anlatacak
öğrenciye kim olduğunu?
Nerede yaratıcılık?
Kapılmışız kâğıtların peşine.
Önümüzü bile göremiyoruz
üç beş notun yüzünden.
Yeteneklere ne oldu?
Notlar cirit atıyor sadece okullarda.
Yarının umudu olan gençler
kendini gösteremeden
kaybolacak mı sıralarda?
Eğer öğrencileri
sadece sınavla belirliyorsak,
nasıl anlayacaklar
hayatın ve notların anlamsızlığını?
Sözlülerde bile
eli ayağı titreyen öğrenciyi
nasıl hayata hazırlayacağız biz?
Tek anlam sınavlarda mı?
Sabaha kadar
sınavlara çalışan o garip öğrenci…
Zorunda mı sınava çalışmaya?
Kendini bilse daha iyi olmaz mı?
11.06.2026
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
