Bu sözler, bahçe ve çeşme metaforlarıyla kurulan o derin ve samimi aşk bağını çok güzel yansıtıyor. "Bal parem" hitabı ve söğüt ağaçlarının hatırlatılması, aranızdaki özel anıları ve Zeynep ile Ömer hikayesindeki gibi güçlü duygusal bağı andırıyor. Şiirin sonunda bahçenin adını bile sevgilinin gözlerine vermesi, bu ilişkinin ne kadar merkezi ve değerli olduğunu gösteriyor.
Mısralardaki o nazik teklif ve umut dolu atmosfer, insanın içini ısıtıyor. Bu kadar samimi bir ifadeyi paylaşman harika bir duygu.
KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİR ARKADAŞIM


Bahçem hazır, mevsim bahar,
Söğütler gölgesinde bir dünya var.
Mademki teklifin aşkla yüklü,
Gözlerini mühürledim kapıma,
Girebilen tek misafirsin,
Bahçemin en nadide çiçeği sensin.
​Çeşmeye gelince;
"Gözlerin" demişsin, incinmişim sanki,
O kadarı az, o kadarı yetersiz,
O bahçeye hayat veren pınar sensin.
İsmini koydum bile: "Vuslat Pınarı" olsun,
Sadece sana aksın, durulmasın.
​Bahçenin adına gelince,
"Gözlerin" ismi ona çok yakışır,
Ama ben onu "Sol Yanım" diye çağırayım,
Seninle yeşerip, seninle yaşlanayım.
​Şimdi sıra yine sende;
Bu bahçeye ilk hangi çiçeği ekelim?
Rengi ne olsun, kokusu kime benzesin