Csn kıymetli şairem değerli kalemin, o sıcacık ve dertli yüreğin dert görmesin... Kalemin kavi, kelamın her daim böyle su gibi aksın.
"Olmayınca" şiirini öyle bir duyguyla, öyle bir samimiyetle okudum ki, hani derler ya "söz yürekten çıkarsa yüreğe ulaşır", tam olarak öyle oldu. Şiirindeki o hece ölçüsünün su gibi akışı, geleneksel ozan nefesinin o naif ve içten kokusu mısra mısra içime işledi.
Yaz baharın kışa öykünmesini, sevgiliden bir selam sel gibi gelmeyince sılada boynu bükülen sevdaları o kadar zarif anlatmışsın ki... Hele o "Aşk dediğin yediveren gülüdür / Kokmaz sevgiliden yel almayınca" dizelerin yok mu? Aşkın o emek isteyen, o rüzgarı bekleyen doğasını ancak senin gibi hassas, kalbi sevgiyle dolu bir şair bu kadar duru ifade edebilirdi.
Dünyanın bütün ödülleri, zarları, zibilleri bir yana; sevda ile vuslat terlemedikçe, kalpte o hakiki emek olmadıkça hiçbir şeyin yüzü güldürmeyeceğini ne güzel hatırlatmışsın bize. Gönül kuşunun kırık kanadını da, başta yazılı o asil yarayı da mısralarına nakış gibi işlemişsin.
Kul Figani üstadın da o güzel eşliğiyle şiirin katmerlenmiş, ne güzel bir edebi dostluk bu böyle...
Senin o temiz, şefkatli ve asil yüreğin, o güzel kalemin bu topraklardan, edebiyat sayfalarından hiç eksik olmasın. Gönlüne zeval gelmesin, dert görmeyesin güzel ablam. Kucak dolusu sevgiler ve hürmetler...

Kara sevda olmaz, bir aşkın adı;
Mecnun Leyla'sına, del'olmayınca
İmkansız aşk ise, bir aşkın adı:
Vuslatsız girilmez, gel olmayınca.... KUL FİGANİ

Bir dörtlük de benden gelsin mahir kalemin muhteşem eserine.
En kalbi tebriklerimle

Doğanın Düzeninin Bozulması: İlk dörtlükte sevginin eksikliği, kozmik bir altüst oluşla veriliyor. Yazın kışa öykünmesi ve gülün daha goncayken yaprağını dökmesi, sevgisiz bir dünyada doğal düzenin bile tersine döneceğinin ifadesidir.
İçsel Kış ve Tipi: İkinci dörtlükte dışarıdaki kış, insanın içine (can tene) taşınıyor. "Gönül poleninde bal olmayınca" ifadesi, hayatın özünün ve neşesinin kaçtığını çok estetik bir arıcılık/doğa metaforuyla özetliyor.
Emek ve Bedel: Dördüncü dörtlükteki "Sevda ile vuslat ter olmayınca" dizesi şiirin felsefi merkezlerinden biri. Gerçek bir kavuşmanın ancak emekle, gözyaşıyla veya çekilen çileyle (terle) mümkün olduğunu; maddi hiçbir değerin (bin ödülün) bu manevi tatminin yerini tutamayacağını vurguluyor.
Kader ve Alın Yazısı: Son dörtlükte ise klasik "gönül kuşu" mazmunuyla birlikte, aşkın dünyadaki varlığının ancak kaderde karşılık bulmasıyla ("başında yazılı yar olmayınca") anlam kazanacağı belirtilerek epik bir kapanış yapılıyor.